Vrijheid, blijheid

Elke dag geniet ik van mijn werk, rijdend met mijn autootje door Heuvelland. Nooit geen files, altijd op de boerebuiten. Echt, dat is al de helft van mijn geluk.
Ik zie de prachtigste dieren 's morgens vroeg: een reiger, een patrijs, een haas, een fazant, noem maar op.
Veel huizen, boerderijen zien er nog uit zoals ze daar lang geleden werden neergeplant.
Al lang loop ik met de idee een 'fotoreportage' van mijn ochtend te maken.
Ziehier deel 1. Vrijdagochtend 19 april 2013.

Het mooie witte eendje op de kerkhofmuur heb ik gemist deze ochtend. De reiger die ik al weken op dezelfde plaats zie, was er vaneigens de laatste week niet. En de in legging gehulde vrouwepoep met handen in de emmer durfde ik niet te fotograferen.

Here comes the sun...(kuch)

Stilletjes, heel stilletjes ontwaak ik uit mijn eigen winterslaap.
Als een nestdiertje dat de prut uit zijn oogjes wrijft, en het warme lijfje uitstrekt.
Of als een vlinder die haar kreukelige vleugels ontvouwt en alles wat traag , rustig en verborgen groeide, naar buiten brengt.
Zo voel ik me.
Ik doe wel het nodige: voor de kinderen zorgen, en hun hongerige maagjes voorzien van lekkers., gaan werken en niet te vergeten op tijd koffie gaan drinken bij de lieve buurvrouw.
Als ik dan om 21u in bed lig, besef ik dat dit meer dan genoeg is.

De prikkeling van de eerste lentezon deed mij schoonmaken. Woensdag verzette ik bergen werk in anderhalf uur. Waarna we gezellig ons eerste potje thee buiten dronken.

Dit hele mooie pakketje ontving ik vorige week van Elke van Curl Up.

Het deed mijn creativiteit weer opborrelen. Ik voelde mij als een kind zó blij! Petit Pan, I love you! En Elke, I love you too!

(Als ik buiten kijk, geloof ik dat ik mij nog een weekje ga nestelen)

Lappendeken part 2

Eindelijk, het is ervan gekomen. Mijn tweede lappendeken is klaar. Na deze had ik meteen zin om een tweede te maken maar dan met rode kleuren.

Joepie, een streepje zon vandaag!

Als achterkant gebruikte ik weer rode sheepskin van Koekepeertje.

Niets boven het gewone

Wat ben ik blij dat alle feesten weer achter de rug zijn. We hebben het overal goed gesteld, ons buikje goed gevuld in een goede sfeer. Zes feesten geloof ik.

Waar de oudste achterkleinkinderen stijltangen (of waren het krultangen), schmink, prinsessenkleedjes en attributen meezeulden om de jongsten te voorzien van een glamoureuze look.

En dan nog een nieuwjaarsfeest waarvoor nog snel een popje moest in elkaar gestoken worden. Dank u dochter om het voor mij te fotograferen. Van het vorige kerstcadeaupopje vergat ik een foto te nemen (wij waren te laat op kerstavond omdat ik het gezichtje van de pop nog moest borduren).

Het schoonste en leukste kaartje ever staken wat later in mijn bus.
Het linkse is van mijn buurvrouw. Waarover ik zeker nog ga schrijven. Niemand is creatiever, origineler en wijzer dan zij.
Het rechtse kwam uit Amsterdam. Van deze dame. Heerlijk! Het kreeg een plaatsje op de kast.

En dan was ik ook nog fier op de nieuwe turnzak die ik snel maakte voor mijn zoon.
Maar ik heb pech... hij wil hem niet!

Nieuwjaarswens, over grenzen heen

Op een avond in november zat ik te genieten van een lekker hapje, een schoon muziekje en aangenaam gezelschap in Boeschepe, gelegen in het noorden van Frankrijk.
De sfeer was goed, het volk een mengelmoes. Vlamingen en fransen door elkaar.
Dat is net het opzet van deze jongens. Ze organiseren grensoverschrijdende culturele activiteiten. Film, feestjes, muziekfestivalletjes,.. eens aan de ene kant, dan eens aan de andere kant van de grens.

Het samenhorigheidsgevoel die avond was van zo'n schoonheid, ik kon niet anders dan denken aan mijn grootvader.
Hoe hij eigenlijk hetzelfde deed.
Hoe hij via theater, kunst, woord en muziek mensen probeerde te raken, te verbinden, te doen inzien dat we allemaal dezelfden zijn. Grenzen, dat is iets dat we zelf hebben gemaakt.

Hij richtte een toneelgroep op, met de bedoeling het 'Vlaemsch' levendig te houden, langs beide kanten van de grens. Nog steeds trekt de groep een 33-tal keer per winter door West- en Frans-Vlaanderen.
De vraag 'hoe lang zullen de mensen ons begrijpen over de grens' blijft al sinds 1954 actueel.
Grootvader schreef, herwerkte, regisseerde, acteerde en bouwde het decor. Daarnaast schreef hij gedichten, schilderde en speelde wondermooie liedjes op zijn orgel. Niet alleen kerkliedjes, ook de hippe jaren '60 muziek die hij van mij pa en zijn broers tjoepte, weerklonk in de kerk van Westouter. Geen kat die het doorhad.

Die avond in november, toen Alexander Peau, een jonge fransman, naast me kwam zitten en zich voorstelde als Alexander 'Huid', kwam de ontroering.
Het besef dat deze samenhorigheid het doel van mijn grootvader was, bezorgde mij tranen in de ogen.
Hij was een zeer gelukkig mens, gezegend met het talent mensen op een mooie manier samen te brengen.

Daarom mijn wens voor iedereen die het wil: verdraagzaamheid, respect en inzet voor elkaar, en heel veel samenhorigheid!

Decemberdekentje

Die stof van Petit Pan, daar ben ik toch echt fan van. Helium is mijn absolute favoriet.  Een dekentje voor in de zetel zag ik helemaal zitten. Ideaal voor koude winteravonden. Het is 2 meter lang, dus kunnen we er met z'n allen onder.
Maar..dochterlief kon er al van de eerste avond geen afscheid van nemen en graaide het bijgevolg nogal geniepig mee naar boven. Soit, ik begrijp haar volkomen!

Uitzondering

Je kent ze wel, een awardje langs hier, ééntje daar. En als je denkt dat ze gehad hebt, keren ze na een jaartje terug. Zo ook de Liebster blog award. Vorig jaar deed ik mee aan ééntje, daarna geen meer -beloofde ik mijzelf. Gevaar voor saaiheid, teveel blootgegeef of iets van die strekking.
Tja...Maar vertel mij, hoe kan je weerstaan aan deze jonge deerne? Ik volg haar al van in het begin (één van haar eerste volgers geloof ik). Jong enthousiasme, dat doet het altijd bij mij.
Daarom Eva, voor jou deze uitzondering!

Er wordt van mij verwacht dat ik 11 dingen over mezelf vertel. Ik deed dat al eens, toch nog eens een poging niet in herhaling te vallen.

1 eigenlijk geef ik niet graag alles prijs over mijzelf. Maar tegelijk heb ik geen geheimen. Alles wat je wil weten mag je vragen.
2 blauw is mijn lievelingskleur.
3 love kids!
4 ontroering, verwondering...
5 mijn leven is te kort om alles nog in te plannen wat ik nog zou willen doen. Of misschien niet.
6 2 schatten van kindjes, schat van een man
7 muziek, theater, woord, kunst, ik kan er heel week van worden.
8 mama veel te vroeg gestorven. Ik ben nu al ouder dan zij.
9 hmm 9, schoon getal!
10 koffie!
11 ik hou van u!

Wat Eva nog van mij wilde weten:

Wat is jouw levensleuze?
Alles komt goed!

Waar koop je jouw stofjes?
In den Beer, Meky shop, Cleopatra in Roesbrugge, Vermiljoenshop, Koekepeertje, Bambiblauw...

Zonlicht of maanlicht?
Uiteraard zonlicht.

Wat is jouw lievelingsrecept?
Hangt van periode af. Momenteel: aardappel, spek, sjalotjes, room en gesmolten raclettekaas in de oven! Mmmm

Wie is volgens jou een muzikaal toptalent?
Mijn broer en Geike

Beste film allertijden.
Ik kijk niet veel naar films, ook niet naar tv. Toch heb ik 1 film die voor mij steeds de beste blijft: Amélie Poulain.

Vanwaar kwam je inspiratie om te beginnen naaien?
Euh, ergens uit het niets. Zoals inspiratie ontstaat. Ik volgde 11 jaar geleden naailes. Het was een evidentie.

Hoe omschrijf je jezelf in 1 woord?
Optimist.

Sinterklaas of Kerstmis?
Hier vieren wij Sint-Maarten op 11 november. Dus kies ik Kerstmis. Vroeger, toen mijn grootouders nog leefden, kwam daar op Kerstmis de Engel. Engel Gabriël. Eénmaal per jaar cadeautjes krijgen, en dan nog van een engel! Sint-Maarten was alleen om van deur naar deur te gaan zingen met een biet.

Wat is je favoriete kledingstuk?
Mijn hemdjurk!

Sinds wanneer ben je gestart met bloggen?
In oktober 2011. Het schiet mij te binnen dat ik mijn 'verjaardag' ben vergeten!