dinsdag 20 september 2016

Doe eens een tent cadeau!

Struinend op het internet, kom je al eens iets interessants tegen. Dit tentje vond ik altijd al leuk, maar aangezien mijn kinderen al groter zijn, dacht ik niet dat ik dit ooit zou maken. Tot plots op een zomerdag - pling! - het idee kwam om het voor Fleur (= oogappel, favorietje, metekindje, enthousiast en gezellig kind) te maken.

Het moest in het juiste stofje zijn, want in de winter zal het waarschijnlijk op haar kamertje staan, in mint en oudroze dus. Even een facebookberichtje naar Larlotte, en de dag erna was ik al voorzien van DE stof! Ik vind de stof echt prachtig, en heel erg geschikt voor dit projectje.
Ik voorzag nog een dekentje, een kussen en vlaggetjes. Ze was in de wolken met haar cadeau, en kroop meteen onder haar dekentje in de tent. Kind blij, ikke ook blij!





zondag 4 september 2016

Provence. En heimwee.

Eindelijk heb ik eens de goesting gevonden om te bloggen. Ik ben ook eens op blogger geraakt, dat ook. Al weken aan een stuk krijg ik een foutmelding, dus ja. Maar soit, het zal over de Provence gaan.

Begin juli, weer vroeg in de vakantie, vertrokken we 's nachts, met ons drietjes. Mijn zoon wil niet meer mee. Na een mislukte, depressieve 14-daagse een paar jaar geleden heb ik met plezier gezegd dat het goed was, dat hij mocht thuis blijven bij zijn papa in het vervolg. Iedereen content!
De eerste week hadden we een 'lodge' geregeld op een redelijk rustige camping in Banon. Dat ligt niet zo ver van Sault, één van de drie mogelijkheden om de Mont Ventoux op te rijden. De tweede week boekten we Maison Malaucène, van Dina en haar man en kinderen, die blogt onder de naam MonPaysVentoux. We 'kennen' elkaar een 4-tal jaar, virtueel wel, maar het klikt! Ik keek er heel erg naar uit haar te ontmoeten.
Ik heb de gewoonte om alles wat we doen kort op te schrijven. Dit jaar heb ik uitgebreider geschreven. Heel leuk om te doen, maar ook om te herlezen.


De passage van de Nederlanders naast ons op een terrasje in Malaucène wil ik je niet onthouden. Een vrouw die er graag mee pronkt dat ze een beetje Frans spreekt, zit samen met twee mannen de menukaart te onderzoeken. "Jus d'orange (hoor [zuz] ) is appelsap, of nee het is zuz de pommes", met de nadruk op de m. Ik blijf dit hilarisch vinden, Nederlanders die Frans spreken. Het dienstmeisje zegt dat ze nog mes brengt om de pizza's te snijden. Ze begreep het woord couteau niet. Het dienstmeisje ziet haar onbegrijpende blik en zegt: "a knife". "Oww, een knife, yes, a knife. Ze brengt een knife", zegt ze tegen haar tafelgenoten. Ik weet niet waar kijken. Nu, ik kan ook niet zo goed mijn Frans hoor, maar ik begrijp wel veel.

Wat we veel hebben gedaan zijn marktjes. Niets heerlijker dan de sfeer op een Provençaalse markt.





Een tweede constante tijdens ons verblijf: De Mont Ventoux. We bestegen de Reus twee keer. Eén keer vanuit Sault, en gedaald richting Malaucène. De tweede keer vanuit Malaucène en geëindigd in Bédoin.









Deze laatste drie foto's zijn genomen op maandag 11 juli, drie dagen voor dat de Tour zou passeren. Toen wist nog niemand dat de eindstreep hier, bij Châlet Reynard, zou worden verlegd. Het was opvallend druk. De mobilhomes stonden tot aan de lijn dat ze mochten. De laatste kilometers voor de top waren voor de organisatie.
Uiteraard wou ik deze 'feestdag' niet missen. We gingen kijken naar de Tour in Crillon Le Brave, en we waren niet alleen. Het was er gezellig! Een oudere meneer speelde accordeon, de ambiance zat er meteen in.
Aan de voet van de Mont Ventoux, in onze auto, hoorden we via iPhone Thomas De Gendt deze rit winnen.




We bezochten elke dag wel iets: mooie dorpjes, marktjes en rivieren. En lavendel. Veel.

Banon:



Waarom liggen die stenen daar bij de kerk van Banon??




 Gorges de la Nesque, langs de D1. Fervente fietsers herkennen hier Col Notre Dames des Abeilles.


Sault, de hoogst gelegen hippodrome van het land, de enige met lavendel in het midden.


De mooie oude dorpskern van Malaucène, waar ook Maison Malaucène gelegen is.





Entrechaux, langs de rivier de Ouvèze. Een 'verdoken' plekje, dat ik leerde kennen door Dina. Het doet mij denken aan mijn kindertijd. We kampeerden altijd langs een rivier. We waren niet de enigen die verfrissing kwamen zoeken. Ter info, mocht er iemand zin hebben om dit plaatsje te zoeken, het bruggetje (Pont Roman) is zeer smal.




Source de Groseau, aan de voet van de Mont Ventoux (Malaucène). Een gezellige picknick- en speelplaats voor kinderen.




Séguret, één van de zeven mooiste dorpjes van Frankrijk. Alleen Ansouis en Lourmarin van deze zeven hebben we nog niet gedaan.






Niet te vergeten: Vénasque. Vorig jaar waren we hier ook. Het bergdorpje had op mij een betoverend effect. Vooral door dit winkeltje! Prachtige potterie. Dit jaar had ik wél geld bij. Mijn potjes worden gekoesterd....




dinsdag 28 juni 2016

Promnight - afscheid van een schooljaar

Vannacht was warm.
Vannacht was goed.
Vannacht was een afsluit. Van een mooi (school)jaar. Voor mij het eerste aan de kant van leerkracht. Het is zo ontzettend goed bevallen.

Ik moet toegeven, ik ga mijn klas zesdes missen. Dat doe ik nu al. 9 flinke meiden en 2 lieve jongens. Ze doen mij geloven in de toekomst. Het komt nog goed met de mensheid! Ze begrijpen wat het is om mensen te helpen, attent en empathisch te zijn. En dat heb ik hen niet moeten bijbrengen.
Elkaar helpen, en tonen wat verbondenheid is, ze kunnen het als de beste.

T., zonder jou zou de groep nooit dezelfde zijn geweest. Voor jou was het soms moeilijk, moeten opstaan, present zijn van 's morgens vroeg. Waardoor je vaak afhaakte...Ik weet wel, je wordt hiervoor maar al te gemakkelijk veroordeeld. Maar iedereen van de klas wou je erbij, en je werd langs alle kanten gesteund. De verbondenheid werd zichtbaar.
Ook toen er ééntje het moeilijk had in Parijs, werd ze gesteund en getroost door de hele groep.
De glimlach die jullie zo mooi maken vergeet ik nooit meer.

Ik voel mij vereerd, echt waar. Het is een zaligheid om mijn schoolcarrière te mogen starten met zo'n fijne groep.

Doorheen het jaar ondervond ik dat we een spiegel zijn voor elkaar. Als je zelf oprecht geïnteresseerd bent in de leerlingen, doen zij dat ook in jou. Als je hen met alle respect en onvoorwaardelijkheid behandelt, doen zij dat ook. Ik voelde steeds meer liefde voor de groep. Ik zette mij graag voor hen in, om er een leuke herhalingsles voor een toets te maken bijvoorbeeld, en hun punten gingen de hoogte in.
Wisselwerking, onvoorwaardelijkheid, respect, het zijn maar een paar woorden die voor mij centraal stonden....en die volgend schooljaar zullen herhaald worden!








zaterdag 9 januari 2016

Prachtkerel

Je hebt nooit twee dezelfde kinderen zeggen ze. Inderdaad, hier is dit ook zo. Mijn zoon is een specialleke. Je loopt er niet zomaar omheen. Mijn dochter is de megalief, gemakkelijk en past zich overal goed aan. Zelden problemen met haar.

Hij speelt piano alsof het niks is. Zonder partituren, op het gehoor. Hij hoort iets dat hem raakt, zoekt een beetje, en tegen het einde van de dag kan hij het spelen.
Hij vindt mijn olieverf en schildersezel, plaats dit zonder mijn weten op zijn kamer. Hij zoekt een mooie foto, schildert het na alsof het niets is. Het ziet er uit alsof hij al jaren niks ander doet.
Hij krijgt een tweedhands-accordeon. Een paar dagen later speelt hij al de moeilijker stukken van Yann Tiersen.
Hij krijgt 2 minuten de kans om op het klokkenspel van de hallen van Ieper te spelen, midden in een KSA-activiteit, en hij doet dat alsof hij het al vaker deed.
Zelden een kind gezien die zo feilloos een ander aanvoelt. De dokter van Kind en Gezin 14 jaar geleden (die ik ook niet echt mocht), kreeg een sleutel tegen zijn gezicht gegooid van mijn 9 maanden oude baby.
Hij heeft het meeste humor in zich van de hele familie. Als baby had hij al de slappe lach, wat prachtige foto's opleverde.

Tegelijkertijd kan hij het bloed onder je nagels halen door niet te doen wat je vraagt omdat hij het gevraagde op dat moment echt niet ziet zitten, en je straal negeert. Hij haalt het bloed onder je nagels vandaan wanneer hij beslist dat hij niet mee wil op een gezinsuitstapje, en elk gezinslid net helemaal klaar staat om te vertrekken. Moet ik je vertellen hoe ambetant het is als hij helemaal in zijn pianospel opgaat, maar hij zich eigenlijk dringend moet gaan wassen en aankleden omdat hij naar zijn vader moet? En hij na een vijftal keren vragen je nog steeds negeert?

Je hierover opwinden is ook geen optie. Jij zit met hartkloppingen tot in je keel, hij niet. Hij begrijpt alleen niet waarom je daar zo staat te roepen. Hij zal je nog meer negeren. En hij heeft gelijk vind ik.

'Je weet dat ik het niet kan uitleggen, je moet mij voelen', is een uitspraak die hij doet tegen mij als ik verduidelijking vraag over iets. Inderdaad, zo is het. En zo werkt het.

School, ook dat is een ramp. Elke dag daar moeten staan en doen wat anderen vragen, dat is een hele opgave! Thuiskomen betekent keihard piano spelen, de kast en frigo leegeten en zich in de zetel ploffen. De houtkachel aansteken en ervoor blijven zitten om het vuur in de gaten te houden.
Daarna nog moeten huiswerk maken betekent voor hem een hele grote berg die plots voor je opdoemt. Ja, al 9 jaar is dit zo. De voorbije twee jaar moest hij niet veel doen. Nu, in het derde middelbaar wordt er al veel meer van hem gevraagd. Wat betekent dat hij nu wekelijks een afspraak heeft bij de schoolpsychologe die hem daarin begeleidt.
Maar is dit niet fantastisch? Hij krijgt elke dag nieuwe kansen, de leerkrachten blijven in hem geloven.

KSA is voor hem heilig. Hij springt in het vuur voor zijn vrienden daar. Hij kijkt enorm uit naar zijn eerste fuif met hem later dit jaar.
Wat ben ik blij dat hij zich daar goed voelt. Zo'n bende vrienden rond jou hebben, dat is goud waard.

Nu ben ik het zo kotsbeu dat ik hem steeds moet verdedigen, ja zelfs bij dichte familie. Hij past niet in een plaatje. Maar ik geef lak aan plaatjes! Hij is fantastisch, heeft massa's talenten. Hij past vaak niet in het denkpatroon van velen. Hij lost de verwachtingen van velen niet in.  In het weekend heeft hij moeite met tijd, behalve voor zijn vrienden. Wat voor frustraties kan zorgen. Hij is zoals hij is, en ik vind dat supergoed!
Als je hem voelt, is hij fantastisch, echt waar!
Lieve Seppe, ik hou van je, tot aan de maan en terug en nog veel meer.




woensdag 30 december 2015

Winterslaap

Elk jaar opnieuw is het daar weer. Steeds heftiger. Intenser.

Het was een vriendin die het voor het eerst uitsprak een tijdje geleden. "Komt Isolde niet naar de yoga?" "Nee, ze is in winterslaap". Ik had het nog nooit zo bekeken, maar zo is het echt! Sindsdien gebruik ik het woord graag, omdat het zoveel lading dekt over hoe ik mij voel. Van het moment dat het begint te duisteren wil ik thuis zijn, steek ik de kachel aan en een hoop kaarsen verlicht mijn geest. Het is alsof ik tijdens dat duisteren pas van mezelf mag uitbollen, omdat ik van het weinige licht zo efficiënt gebruik wil maken. En-dat-is-veel-te-kort! Damn. Ik ben een zomerkind. Hoeveel ik al gedroomd heb dat ik in de Provence  rondloop, ik kan het niet meer bij houden. Het kan niet anders of ik had daar een vorig leven van doen.

Langs de andere kant geniet ik ook steeds intenser van de aankondiging van de lente, en het volop beleven van de zomer. De bloesems van de Magnolia die zo mooi rechtop staan en niet kunnen wachten om bloem te worden. Ik vind ze haast mooier dan de bloem zelf. En elk jaar weer: 'Hu? Maar zo mooi, was dat vorig jaar ook zo??"....
De vogels die onstuimig klinken, en ik daartussen.
De zon, die mij verwarmt, die mij laat kronkelen van genot en fluistert dat altijd alles goed komt.
Ze licht mijn dorp op, die zo mooi is met al die bloemen en dat groen. Het geluid van joelende kinderen op kamp en hun muziek, ik kan het niet meer missen.

2015. Weer een intens jaar vol leven voorbij. (eigenlijk denk ik niet in jaren, maar in seizoenen)

Ik heb ondervonden dat ik keihard structuur nodig heb, terwijl ik daar vroeger bang van was. Angst voor sleur. Ongelofelijk blij ben ik dus dat ik mag lesgeven. Dat ik een structuur heb waar ik mij zeer goed bij voel. Mijn zoon heeft dat blijkbaar tegen zijn juf gezegd, dat ik mijn draai heb gevonden in mijn job. Hij kent mij beter dan ik dacht.

Alles gaat blijkbaar fel in de wereld. Hoe harder en absurder, hoe meer ik in mijzelf keer en zwijg, en besef dat alles bij jezelf begint. De wereld, dat zijn wij. Wat wij voelen, dat is de waarheid. Laat dit zo zuiver en zo puur mogelijk zijn.
Om het in één van mijn favoriete quotes te zeggen: "wat je aandacht geeft, groeit!" En daarmee heb ik alles gezegd. Want ik heb geen zin om in te gaan op de frustraties en ergernissen die mij overvallen bij het zien en horen van al dat leed en absurditeiten. En dan zou mijn quote niet meer kloppen natuurlijk!

Deze blog is soms stil. Dat is omdat ik gewoon geen tijd en dus geen goesting heb om iets te publiceren. Na 20u ben ik niks meer waard (vooral in de winter dus), en kan ik alleen maar bekomen in de zetel.
Ik twijfelde lang voor ik begon, gewoon omdat ik mij geen enkele druk wil laten opleggen. Het moet vanzelf uit mij komen, anders hoeft het niet. Zoiets. Het is elke dag al van moeten. Of ik al dacht aan stoppen? Ja, natuurlijk, maar ik blijf het toch leuk vinden, weliswaar op mijn ritme! Voor diegenen die het nog niet wisten: ik ben een 'we-zien-wel-type'. We zien dus wel waar we uitkomen.

Van naaien is er de tweede helft van 2015 niet veel in huis gekomen. Dat wist ik gelukkig vooraf. Wat ik je niet wil onthouden is dit prinsessenkleed waar de ontvangster zeer blij mee was; en vond dat ze al een communiekleedje voor volgend jaar had!





Hopelijk vind ik in de volgende seizoenen in 2016 wat gestolen tijd om te creëren. Er kan niks op tegen het gelukzalige gevoel van de aanblik van een zelfgemaakt kledingstuk.
Dus wens ik mezelf veel tijd en veel overvloed van alles. En voor jullie hetzelfde!