donderdag 28 mei 2015

Floor en Ida

Floor liet al lang op voorhand weten wat ze allemaal zou willen voor haar verjaardag. Zo'n tas van Pip Studio of Oilily, met vele felle kleurtjes was wat ze zéker wou. De opdracht leek eenvoudig maar was het niet. Ik vond geen die aan de voorwaarden voldeed. De nieuwe reeks was te lichtkleurig, te veel beige of te duur.

Zoals al vaker vond ik de oplossing in een naaiboekje: deze keer Ida uit Mijn Tas. Eigenlijk naai ik niet zo graag ingewikkelde tassen, maar de handleiding zag er echt goed uit.
Een hele tijd terug kreeg ik eens van een dame met járen naaiervaring (ik denk zelfs meer dan 45 jaar) een prachtige kleurrijke lap stof uit Thailand (was het Thailand Trui? Of heb ik het mis?). De stof voelt stevig aan; ik dacht dat het kwam door van dat ouderwetse stijfsel. Tot ik mijn strijkijzer er op plaatste.......


Dit was het resultaat! Meteen een gat! En gesmolten plastiek op mijn strijkijzer. Na wat rondvraag gebruikte ik verschillende tips om het weer proper te krijgen. Strijkijzer op laagste stand opwarmen, uit het stopcontact, met een nat sponsje (met een lichtjes versleten groene kant) en VIM. Wrijven maar! Daarna nog een hele tijd met stoom op maximum strijken op een doek zodat alle vuil en schuim uit de gaatjes kan. Nu is hij weer als nieuw. Oef.

Tot daar het avontuur. Maar hey, stof met plastiek, ideaal voor een tas!

Floor was er gelukkig heel blij mee. Ik heb stiekem nog een tweede geknipt voor mijzelf...(in de hoop dat ik in september kan beginnen les geven).









zondag 19 april 2015

Malta in my mind

Tegen de tijd dat de eerste lente-zonnestralen daar zijn, ben ik al die lagen kledij zó beu! Elke ochtend die hoop kleren aandoen, en 's avonds weer allemaal af.
Mijn vel snakt naar de warmte van de zon. Meermaals moet ik in de winter mijn vitamine-D-gehalte opkrikken met druppeltjes of tabletjes. Soms wou ik dat ik in het zuiden van Frankrijk, dicht bij de Middellandse Zee of pakweg Malta of zo geboren was. Bijna altijd zon, wind en zee. En veel bloot vel en weinig kledij.

Dit jaar was mijn verlangen weer immens groot. In december lag er al een eerste bloesje geknipt klaar. Ergens halfweg januari was het afgewerkt.
Met blauw en witte stipjes kan je niet missen, dacht ik eens op een Stoffenspektakel vorig jaar, en nam een groot stuk mee. Gelukkig maar! Voor het bloesje Jasmine van Colette Patterns heb je een goed stuk nodig, aangezien de patroondelen schuin van draad moeten worden geknipt.








woensdag 15 april 2015

Groeten uit Westouter!

Vroeger vond ik dat altijd de max, zo van die voorgedrukte kaartjes, die je voor elke gelegenheid kon gebruiken. Met sierlijke letters staat de naam en adres van Meneer en Mevrouw en hun kinderen gedrukt op een mooi dik kwaliteitsvol kaartje. Het straalde een zeker stabiliteit uit, een voorbeeld van een oervlaams gezin.
In mijn kindertijd waren het alleen de al wat oudere mensen die dat hadden. Heerlijk ouderwets.
Als ik tussen de wenskaarten kijk die ik kreeg bij de geboorte van mijn kinderen, vind ik er een aantal terug.

Eigenlijk wou ik al lang een persoonlijk kaartje, iets dat je voor verschillende gelegenheden kan gebruiken. Maar ik wist nooit wat of hoe. In ieder geval niet zo iets, veel te traditioneel voor mij.
In mijn zoektocht kwam ik Kaartwereld.nl tegen. Op de site kan je kiezen tussen allerlei gelegenheidskaarten, die je kan maken met veel verschillende sjablonen. Maar ik zag staan: 'Kaart met eigen foto', en was meteen verkocht! Ik naam een foto die ik al eens op instagram gebruikte.

Het maakproces is heel eenvoudig. Eerst fotootje uploaden, wat verplaatsen, een tekst toevoegen (ook aan de achterkant, daar zette ik onze namen), dan kies je een formaat. Er is ook een mogelijkheid om de kaartjes meteen naar de ontvangers sturen. Je kan zelfs een cadeau meesturen! Handig, als je niet veel tijd hebt en toch iets wil doen vanuit je luie zetel. Maar dat is niet aan mij besteed. Ik maak graag werk van mijn cadeautjes.
Ik ben heel content van het resultaat. De kaart is een iets groter formaat, heeft een licht blinkende voorkant. Op de achterkant heb ik nog voldoende plaats voor een persoonlijke boodschap.

l

Wie weet krijg jij binnenkort een kaartje in de bus van ons?

vrijdag 20 maart 2015

Hemdje voor Ties

De zon wordt gedeeltelijk verduisterd op dit moment, maar niet voor dit schattige ventje! Zie hem eens stralen...



Hij werd 1 jaar de 16de maart. Ook de geboortedag van mijn moeder, die maar 33 is geworden.. Deze onthou ik dus goed. En meteen een hartje voor Ties!
Zijn papa kwam op het idee om mij een verjaardagshemdje te laten maken. Een jaar geleden maakte ik ook al eentje, toen als afscheidscadeau. Floor zat bij hem in de klas. Het was een behoorlijk emotioneel afscheid, 9 jaar in een zalig schooltje. Haar kleuter- en lagereschooltijd werd met een heel intens jaar afgesloten. Maar dat is een heel ander verhaal, waarover ik nu niet ga uitweiden, anders wordt dat hier heel lang...

Iedereen kent ongetwijfeld mensen waarmee het meteen, na een eerste kennismaking, klikte. Alsof je elkaar al lang kent. Als je begint te praten vliegt de tijd voorbij. Wat ben ik blij dat ik weer eens zo'n mensen heb ontmoet!
De foto's zaten dezelfde week nog in mijn mailbox. Merci daarvoor! Moeilijk kiezen, maar hier toon ik er een paar:




Het stofje is van Soft Cactus, Puzzled Milly 
Het patroontje uiteraard Theo van Zonen09



dinsdag 17 maart 2015

Boek- en badliefde



Terwijl ik een badje neem na een hele dag les volgen (wat écht lastig is), dwalen mijn gedachten af. Een strip ligt naast het bad, uit mijn iphone klinkt hemelse muziek. Maar ik ben niet tot het lezen van de strip gekomen. Eigenlijk is het enige wat ik nu nodig heb mijn gedachten laten gaan. Ik denk aan de zon op mijn huid en hoe ik ernaar verlang. Hoe zalig het twee jaren geleden wel was in de Languedoc. Twaalf dagen lang prachtig weer, mijn huid bruin gebrand, mijn vitamine-D-gehalte weer op pijl. Daar, naast het zwembad, in bed, na het ontbijt las ik 'Zout op mijn huid' van Benoîte Groult. Het was mijn pa die de tip gaf. Het boek leest heel vlot. Ik was meegesleept van in het begin.

Zout op mijn huid


Mijn gedachten gaan verder...goh, het zuiden, de Provence... oh ja, Peter Mayle! Ik las twee van zijn boeken in de winter, onder mijn dubbele donsdeken met flanellen hoeslaken. Het werd bij momenten een vreemde gewaarwording. Zijn observatievermogen is zo scherp zodat het soms lijkt alsof je er ook bij bent. Je voelt de zon, je ruikt de lavendel en de pastis. Het plotse besef dat je gewoon in je bed ligt is op zijn minst ontnuchterend te noemen. (en ik lig heel graag in mijn bed welteverstaan!) Ik las 'Een jaar in de Provence' en 'Toujours Provence'. Ik begrijp heel goed dat zijn huis in Ménerbes een toeristische trekpleister geworden is, en dat hij bijgevolg is moeten verhuizen. Hij heeft het zelf gezocht! Ook ik ben nieuwsgierig geworden...


Toujours ProvenceJaar in de Provence


Goed. We zitten in de Provence. In Frankrijk. Vorig jaar las ik 'De vroolijke tocht, met de automobiel door Frankrijk, nagereden door Michiel Hendryckx' , van Cyriel Buysse. Het boek stond al lang op mijn lijstje, en mijn geduld werd beloond! Ik vond het zalig! Ook bij dit boek krijg je zin om de plaatsen te bezoeken die hij beschrijft.





"'Eigenlijk", denk ik, "lees ik niet graag zware, melige boeken." Horror, agressie, moorden zijn niks voor mij. Lezen is ontspanning. Punt. Ook leuke meisjesboeken kunnen mij bekoren. Ik denk spontaan aan 'Huisje Boompje Feestje' van Jill Mansell. Zo van die liefdesverhaaltjes met altijd een goede afloop!




En zo kom ik tot de vaststelling dat ik mijn gedachten geordend heb. Het is een boekenlijstje geworden. Een boekenlijstje in volgorde van gedachtengang. Mijn volgende gedachtengang ging over 'meta'. Welke meta-ervaringen ik de laatste dagen had. Ik zal ze u besparen...en daarbij het was tijd om uit bad te komen.






woensdag 4 maart 2015

De schone slaapster

Mijn metekindje verdient het allerbeste. Ik neem geen genoegen met een alledaags cadeautje uit de speelgoedwinkel voor haar nieuwjaar. Twee dagen voor ons nieuwjaarsfeest (op het einde van januari) kreeg ik het idee nog snel dit donsdekenovertrek te maken. De stofjes van Soft Cactus zijn zo zacht en uiterst geschikt voor dit project. Het internet is getuige...
Ik wil altijd keihard mijn eigen ontwerpen en liefst geen na-aperij. Maar voor deze maak ik graag een uitzondering! De stofjes en de mogelijke combinaties konden mij zo hard bekoren. Ik koos voor Colored Windows en Mind the Moose.

Maar in twee dagen tijd zo'n overtrek maken en geen stofjes in huis hebben? En ook geen tijd om er nog te bestellen? Aha! Dan hebben we Larlotte in de streek! Snel een telefoontje en de dag erna op afspraak naar de winkel, zo simpel kan het gaan.

Ik hoef er niet bij te vertellen hoe fier ze was, dat patatje van mij!







vrijdag 27 februari 2015

#boostyourpositivity: destress!

Of hoe het thema weer brandend actueel blijkt te zijn.
Het zit zo. Ik ben mijn leven aan het herinrichten. Het willen verlaten van mijn job veranderde in een paar dagen tijd in een ontplofte bom, een slagveld van onterechte verwijten in mijn richting, met de hulp van de vakbond tot gevolg. Het heeft diepere sporen nagelaten dan ik eerst wou toegeven. Mijn lichaam reageert vrijwel meteen op zulke slagvelden. Een rug dat het gevoel geeft elke moment te kunnen breken of plooien in een verkeerde richting. Mentaal blijf ik altijd ok. Maar dat lichaam, daar heb ik moeten leren naar luisteren jongens!

In 2006 kreeg ik het idee te gaan bij studeren. Echt, ik kan daar niet aan doen, ik wil altijd bijleren. Het bleek nogal zwaar, elke week naar Brussel, onregelmatig en fulltime werken en er alleen voor staan met twee kindjes, waarvan er 1 voor 3 telt. Overschat is een understatement. Volhouden, dat ging ik doen! Desnoods met herexamens (wat dan ook 3 jaar op rij gebeurde). Tijdens het schooljaar hadden we elke maand een tweetal examens. En met een spanning in mijn rug die meer aan- dan afwezig was. Maar hey, voordoen en volhouden, dat gaan we doen!
Tot een dag op het werk. Elke vezel in mijn lichaam deed pijn bij elke stap die ik zette. Ik was bleek en kon niks meer verdragen. Mijn collega verplichtte mij naar de dokter te gaan en thuis te blijven (danke Leen!). De idee alleen al te moeten uitspreken dat het niet meer ging bezorgde mij zweetaanvallen. De arts vroeg mij wat er scheelde. Dat ging nog. Toen vroeg ze: 'en moet je vaak huilen?' Euhmm...en toen kwam het . Ik kon bijna niet meer stoppen met huilen. Ik kreeg meteen een briefje van een week. In die week nam ik elke dag een bad, en probeerde ik zo weinig mogelijk te doen. Een weekje is heel weinig, maar ik had de ruimte om te beseffen dat dit een stapje verder in een bewustwordingsproces was.
Die opleiding heb ik afgerond, weliswaar met elk jaar een paar herexamens. En daar ben ik nog steeds blij om.

En op deze manier ging het nog een paar keer de voorbije jaren. Ziek worden en dan pas beseffen dat er iets niet klopt voor mij. Ik veranderde pas van werk nadat ik een zware leverinfectie deed in 2012. Nog steeds probeer ik te werken aan het snel herkennen van signalen. Het lukt steeds beter, dat wel.
De voorbije jaren heb ik daar hard aan gewerkt. Wat mij het meeste heeft geholpen zijn meditatiecursussen. Het brengt lichtheid in je bestaan, ruimt blokkades op. Want dat mogen wij niet vergeten hé mensen, elke gebeurtenis in je lichaam wordt opgeslagen in je cellen. Op den duur kan dit zwaar gaan doorwegen.
De combinatie van osteopaat, acupuncturist, bloesemtherapie werkt voor mij wonderwel. Als het nodig is ga ik naar de natuurarts.

Wat voor mij het meeste helpt om mijn gedachten stop te zetten is haken of breien. Steeds dezelfde steek, niet moeten tellen. Eenvoudige projectjes zoals een dekentje dus. De herhaling van de bewegingen werkt helend na een tijdje. Als we op reis of op weekend gaan neem ik steeds voldoende wol mee.



In moeilijke periodes is paardrijden of gewoon met een paard bezig zijn (borstelen bijvoorbeeld) een enorm zalige manier om te destressen. Echt eens proberen! Bij mij helpt dat enorm.

Op een vrije namiddag gaan wij vaak wandelen. De wind waait letterlijk je zorgen weg. We hebben het geluk om hier in een rustig dorp op de buiten te wonen, zodat wij meteen de prachtigste weggetjes kunnen bewandelen. Zo eventjes helemaal weg, helemaal opgaan in de natuur, doet wonderen. En fietsen natuurlijk.
Maar ook: gun uzelf eens een massage of een complete wellness-dag. Wij verdienen dat!

Oh ja, ik mag muziek niet vergeten te vermelden! De juiste muziek kan je zo erg in de juiste mood brengen. Bij alle fases in mijn leven hoort bepaalde muziek. Zo kan ik mij levendig herinneringen ophalen. Naar een cd luisteren kan mij zó hard meevoeren in een andere wereld.


Deze post kadert in het project van #boostyourpositivity van Activia.