vrijdag 6 februari 2015

Mijn deel aan het geheel #boostyourpositivity

Beste Zelf,

Ja, ik weet het, het leven is niet gemakkelijk. Je hebt pech gehad. Dat sprankeltje vertrouwen, dat je doet blijven geloven dat alles goed komt, heb je goed kunnen bewaren!

Een week, zolang doe ik er nu al over om deze brief te schrijven. Eerst om te beslissen of ik al dan niet ga meedoen. Na de beslissing over wat ik nu juist zou schrijven? Ik was zo ellendig van ziek te zijn deze week dat ik over zo wat alles emotioneel was. Mijn realiteit werd er een beetje door vervormd. Niet bepaald de juiste bodem om confronterende zaken tijdens het reizen in de tijd tegen te komen.

Maar goed, 16-jarige Zelf. Tussen ons nu. Al vijf jaar red je het zonder moeder. Ergens besef je dat je de pijn afschermt en wegstopt. Dat is een goede oplossing, want iedereen in je omgeving voelt dezelfde pijn, en kan je dus niet helpen. Ik leg het je even uit. Je bent geboren in het diepe Zuid-West-Vlaanderen, waar hard werken en de boerenwijsheid een levenswijze zijn. Praten over gevoelens, daar doen ze niet aan! Je papa zegt je letterlijk dat je moet werken als je je niet goed voelt. Heel goed bedoeld. Papa is de beste, hij wil je sparen voor nog meer onheil, ook zichzelf. En dat doe je met werken. Maar niemand weet dat je gevoelswereld zo groot is. Je ziet en voelt letterlijk zijn pijn, zijn vulkaan binnenin, maar aan de buitenkant zie je niks. Ook het verdriet van je broer, van de familie van mama zijn je niet onbekend. Er is maar 1 vrouw in de familie die mij doorheeft, en die met een blik in mijn richting genoeg heeft. Je beschouwt haar als de uitweg mocht het nodig zijn. Ze zal binnen een paar jaar sterven. Best dat je dat allemaal nog niet weet.
Onbewust ga je kanaaltjes zoeken om je emoties kwijt te kunnen. Urenlang naar muziek luisteren op je kamer, naar cassetjes en vinyl. Gedichtjes schrijven. Brieven schrijven naar je soulmate, met wie je sinds je 15de weer contact mee hebt. Lange brieven. Erg lange brieven. En hele lange terugkrijgen. Tekeningen en schilderijtjes maken. Doe maar. Je beseft niet hoe heilzaam dit voor je is. En altijd zal zijn. Creativiteit blijft altijd een noodzaak voor je. Gooi alles dat je maakte niet weg! Ik weet het, je deed het toch, omdat je ontdekte dat er gesnuisterd werd in je kamer. Je enige privéplekje geschonden!

Naast het vele binnen zitten op je kamer, kom je godzijdank ook soms buiten. Wat een geluk dat je de KSA hebt! Daar kan je doen wat je graag doet. Je talenten komen er echt naar boven en worden hier gezien en gewaardeerd. Zo'n kweekbodem zou elke tiener moeten hebben. Met de kinderen bezig zijn, en tegelijk in een vriendengroep kunnen functioneren, doet je weer ademen. Je mag zelfs volgend jaar de monitorcursus gaan geven aan een heel nest 16-jarige westvlamingen.

Wat prijs je je gelukkig kind, te wonen in Heuvelland. Elke zomer hele dagen gaan plenzen in het openluchtzwembad op de Rodeberg. Met zowat het hele dorp, en half CM-Vlaanderen die daar lange zomers kampeerde. Vanaf nu mag je ook naar het Folkfestival in Dranouter. Met je jongste tante op de uitkijk. Maar wat ben je braaf. Veel te braaf. Puber jij eigenlijk? Of is het het keurslijf waar je in vastzit die zijn werk doet?

Uren zou ik nog kunnen doorgaan. De ene herinnering na de andere komt binnengeslopen tijdens het schrijven. Maar ik denk dat ik het hierbij ga laten. Ik kom net op het punt dat ik een 'blauwdruk' doorheen de jaren zie. Dat ik door heb dat alles zijn tijd en evolutie nodig heeft. Dat alles is zoals het is. Dat je geen spijt kan hebben van dingen die geweest zijn of niet geweest zijn, alleen hoe je er tegenaan kijkt, en met welke emotie, dat kun je veranderen.

Love you x



Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Ik wil brunchen de 8ste maart!

6 opmerkingen:

  1. You rock girl !
    Dat laatste alineaatje zindert van wijsheid !
    Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lang geleden... ik herinner mij niet ooit veel in de Kosmos te zijn gaan zwemmen, en de KSA is nooit zo echt mijn ding geweest. Maar opgroeien in Heuvelland, o ja, dat was zalig! De ruimte, het kleine dorp... man, wat vond ik Poperinge groot toen ik daar naar school begon te gaan :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vind dat toch speciaal, om zo'n inkijk te krijgen in jullie zestienjarige hoofden!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. intens. mooi. rustgevend. Hier ook opgevoed in het mooie Heuvelland maar woon er jammergenoeg niet meer...

    BeantwoordenVerwijderen